Wydarzenia na Zakarpaciu nabrały tempa jesienią 1938, po zawarciu umowy monachijskiej. 8 października 1938 przedstawiciele wszystkich niepodległościowych stronnictw Zakarpacia ogłosili autonomię tego kraju w toku Republiki Czesko-Słowackiej. poniżej naciskiem fryc rząd centralny w Pradze zaakceptował ten fakt. 11 października 1938 stronnictwa niepodległościowe sformowały rząd autonomicznej Rusi Podkarpackiej z Andrzejem Brodijem jak premierem. poniżej krańcowość października 1938 Brodij został zatrzymany przez władze czesko-słowackie zbyt działalność niepodległościową. 26 października 1938 kolejnym premierem został pełnomocnik stronnictwa rusińskiego ks. Augustyn Wołoszyn.
Ukraina Karpacka i Karpato-Ukraina 1938-19392 listopada 1938 Węgry, działając w oparciu pierwszego arbitrażu wiedeńskiego, zajęły południową część Zakarpacia z dwoma największymi miastami – Użhorodem i Mukaczewem. aneksja ta okazała się gwoździem aż do trumny orientacji prowęgierskiej wśród Rusinów i wywołała kolejny powiększenie wpływów orientacji ukraińskiej (głównie OUN) i rusińskiej (Partii Narodowo-Chrześcijańskiej ks. Wołoszyna), działających w koalicji. rząd Wołoszyna przeniósł się aż do powiatowego miasteczka Chust. niezadługo premier Wołoszyn podzielił władzę w kraju pośród OUN, oddając jej kierownictwo sił zbrojnych, a narodowców rusińskich, oddając im kierownictwo spraw wewnętrznych. rząd Wołoszyna podpisał umowy handlowe z Niemcami, zajmował się rozwojem kraju (zwłaszcza na krzyż zaawansowanie spółdzielczości rolnej) i rusińskiej oświaty, a zwłaszcza 9 listopada 1938 utworzył karpackie siły zbrojne – Sicz Karpacką, która niezadługo rozwinęła się w niewielką, atoli sprawną formację wojskową. 22 listopada 1938 zgromadzenie Narodowe Republiki Czesko-Słowackiej uchwaliło nową konstytucję, przyznającą Zakarpaciu autonomię. miano autonomicznego kraju brzmiała Ukraina Karpacka.
Nowo powstały twór urzędowy był lecz labilny wewnętrznie i odarty sprzymierzeńców na arenie międzynarodowej. aż do destabilizacji aktywnie przyczyniały się Węgry i Polska, wysyłające na Zakarpacie grupy sabotażowe. Na granicy rusko-węgierskiej trwała ondulacja nieomal nieprzerwana wymiana ognia.
herb Ukrainy KarpackiejDalsze losy Zakarpacia zostały rozstrzygnięte przez politykę wielkich mocarstw. Nieustanna irredenta węgierska skłoniła nareszcie hitlerowskie RFN aż do zgody na anektowanie przez Węgry całego Zakarpacia. Odpowiednie system podpisano 11 marca 1939. Po ogłoszeniu niepodległości przez Słowację 14 marca 1939, również Zakarpacie, nocą z 14 marca na 15 marca, ogłosiło niepodległość, zaś 15 marca 1939 sejm Ukrainy Karpackiej uchwalił konstytucję nowego państwa – Karpato-Ukrainy. Nie została jej osoba lecz uznana przez żadne inne państwo.
Już 13 marca 1939 zaczęły się walki Siczy Karpackiej z wiernymi Republice oddziałami czechosłowackimi stacjonującymi na Rusi. 14 marca na Ruś wtargnęły oddziały węgierskie. Walki wcześniejszy zajadłe, atoli ustalony krótko. aż do 18 marca 1939 powstający system urzędowy Karpato-Ukrainy został w pełni zlikwidowany. Walki partyzanckie toczyły się aż do samego końca kwietnia 1939. Ustawą z 23 czerwca 1939 parlament madziarski przyłączył Zakarpacie aż do Węgier. 7 lipca 1939 na Zakarpaciu wprowadzono węgierską administrację cywilną, odtwarzając system komitatów sprzed I wojny światowej.
Panowanie węgierskie na Zakarpaciu nie zapisało się prawidłowo w dziejach tego kraju. Władze węgierskie tłumiły jakiekolwiek przejawy autonomii rusińskiej, nawet w sferze kulturalnej, nastała dwadzieścia cztery godziny madziaryzacji przypominającej tę z końca XIX wieku. bez względu od tego w 1944 RFN wywieźli aż do obozów zagłady i wymordowali nieomal całą żydowską ludzie Zakarpacia.
Jesienią 1944, w zakresie strategicznej ofensywy wschodniokarpackiej, na Zakarpacie wkroczyły wojska 4 Frontu Ukraińskiego poniżej dowództwem generała Pietrowa. państwo został przez nie związany stosunkowo szybko, w październiku 1944, zacieklejsze walki toczyły się tylko w okolicach Użhorodu. W styczniu 1945 Zakarpacie stało się bazą aż do kolejnej ofensywy – zachodniokarpackiej, w konsekwencji której wojsko Czerwona zajęła środkową Słowację i południową Polskę. Karpaccy Rusini stanowili nie można żołnierzy Korpusu Czechosłowackiego gen. Ludwika Svobody.