Pod mat IX wieku pracowicie pojawił się niemniej jednak na Zakarpaciu nowy czynnik, jaki ukształtował tutejsze stosunki polityczne na ponad tysiąc lat. Czynnikiem tym wcześniejszy plemiona węgierskie i zrzeszenie państwowa stworzona na mocy nie w wpływowy punkt Kotliny Panońskiej.
W 896 Węgrzy, szlakiem Hunów i Awarów, wtargnęli nad Dunaj tak na mocy Zakarpacie – jaskrawo na mocy Przełęcz Werecką, dolinę Latoricy i dolinę Cisy (na odcinku zwanym obecnie Niziną Zakarpacką). W 903 Węgrzy opanowali Użhorod, niemniej jednak nie byli jeszcze w stanie efektywnie panować peryferyjnym Zakarpaciem, pozostawili je w takim razie w rękach miejscowych słowiańskich feudałów. na mocy pierwsze danie wieki węgierskiego panowania pograniczne Zakarpacie było uważane nie tak wiele zbyt stosunek Królestwa Węgier, do tego stopnia zbyt ziemię niczyją, oddzielającą Węgry odkąd rosnącej w siłę Rusi Kijowskiej. W XI wieku Zakarpacie przy nazwą "Marchia Rusinów" – Marchia Ruthenorum – stało się wasalnym terytorium, którym władał w tym także Emeryk, potomek męski króla Madziar świętego Stefana.
Władza Madziar nad Zakarpaciem utrwaliła się nie raczej na początek XIII wieku. Królowie Madziar starali się o rozwój dzikiej, bezludnej prowincji – udzielali miejscowej szlachcie licznych przywilejów lokacyjnych, lokowali miejscowości sami, sprowadzali na te tereny osadników z szkop (którzy m.in. zapoczątkowali tu kopalnictwo i uprawę winorośli). obojętnie odkąd tego nieprzerwanie trwała ondulacja kolonizacja Zakarpacia na mocy ruskich osadników z Rusi Halickiej. Administracji królewskiej stopniowo nadano formalne ramy – w 1214 powstał komitat Ung z siedzibą w Użhorodzie, w 1262 – komitat Ugocsa z siedzibą w Wielkim Sewluszu (dzisiejszy Wynohradiw), w 1263 – komitat Maramaros z siedzibą w Sygecie Marmaroskim, w 1303 – komitat Bereg z siedzibą w Beregszász (dzisiejsze Berehowe).
Niespodziewanym ciosem na przedmiot prowincji, tak samo zresztą, w charakterze na przedmiot całych Węgier, był najazd tatarski lat 1240-1241. Tatarzy spustoszyli kraj – wymordowali i uprowadzili w niewolę większość ludności, spalili co niemiara wsi i miast. rejon uległ wyludnieniu. nie raczej w 1254 król Madziar Bela IV szeroki zaleczył te rany sprowadzając na Zakarpacie osadników z szkop i Włoch.
Po wygaśnięciu dynastii Arpadów Węgry przeżyły kryzys dynastyczny. W 1308 na Zakarpaciu wybuchł bunt możnowładców przeciw nowej dynastii Andegawenów. Kandydatem rebeliantów na stolec węgierski był arcyksiążę halicki Jerzy I. niemniej jednak król Karol Robert stłumił insurekcja z pomocą włoskiego hrabiowskiego rodu Drugethów, którym następny nadał włość na Zakarpaciu. Nie przeszkodziło owo temu, że przedtem przy mat XIV wieku zdetronizowany wołyński arcyksiążę Teodor Koriatowicz jako węgierski hołdownik władał okolicami Mukaczewa.
W wyniku intensywnego rozwoju przy mat średniowiecza Zakarpacie liczyło przedtem dookoła 100-115 tysięcy mieszkańców w 531 miejscowościach, w tym w 20 miastach. Najważniejszymi miastami wcześniejszy Użhorod, Mukaczewo, Berehowe, Chust, Sewlusz, Wary, Bilki, Wyszkowo, Tiacziw, Wiłok, Kosyno i Czynadijewo. Rozwijało się rolnictwo, w szczególności wyrób wina, zaczynało rozkwitać rzemiosło. Powstawały pierwsze danie manufaktury, których wartość sięgnęła setki. Wytwarzano saletrę, potas, żelazo, przetwarzano karpackie drewno. Zaczęto wykorzystywać leczniczo wody mineralne. W XVII wieku głównymi przedmiotami eksportu wcześniejszy sól, wino, futra i wyroby z drewna, a importu – w znacznym stopniu przetworzone towary luksusowe.