Na dziejach Zakarpacia w początkach XX wieku zaważyło głównie objawienie się wśród Rusinów zakarpackich świadomości narodowej. zupa jej oznaki datują się już spośród połowy XIX wieku. W 1843 Michał Łuczkaj spisał pierwszą "Historię Rusinów Karpackich", w 1847 Aleksander Duchnowicz wydał startowy rusiński elementarz. W tym czasie stał się także wyraźny etnograficzny rozdział ludności ruskiej na Łemków, Bojków i Hucułów. Na przełomie XIX i XX wieku wśród rusińskich mieszkańców Zakarpacia ukształtowały się trzy główne postawy samoidentyfikacji narodowościowej: proukraińska, prorosyjska (moskalofilska) i rusińska (autonomiczna), którym odpowiadały tendencje polityczne, wyrażane przez poszczególne ugrupowania. suma to działo się w warunkach ostrej madziaryzacji, prowadzonej przez madziarski rząd wobec narodów zamieszkujących obszar Węgier.
Wśród rozprzężenia panującego w Austro-Węgrzech przy ostateczność 1918 węgierska zarządzanie na Zakarpaciu przestała działać. co zgodność spośród rzeczywistością rząd Węgier, ogarniętych bolszewicką rewoltą, na początku 1919 przyznał autonomię czterem zakarpackim komitatom, jednak wobec rychłej czechosłowackiej i rumuńskiej okupacji Madziar obwieszczenie ta nie wpłynęła na zaawansowanie sytuacji. W miastach i wsiach pozostałej części Zakarpacia zaczęły się pojawiać zawiązki lokalnej władzy politycznej w postaci rusińskich rad narodowych. W huculskich Jasiniach i okolicy aktywiści proukraińscy – Stefan Kłoczurak i ród Kłympuszów – utworzyli Republikę Huculską, która poniżej pomocy wojsk Zachodnio-Ukraińskiej Republiki Ludowej przez pewny czas opierała się wojskom węgierskim i rumuńskim. stanowisko radą w Jasiniach hobby przyłączenia Zakarpacia aż do Ukrainy zadeklarowały rady w Chuście (21 stycznia 1919), Swalawie i Sygiecie Marmaroskim. spośród kolei rada w Użhorodzie ogłosiła wolę pozostania autonomicznego Zakarpacia w granicach Węgier. Natomiast opcja rusofilska straciła wszelkie znaczenie po doświadczeniach spośród wojskami rosyjskimi walczącymi na Zakarpaciu.
W połowie 1919 Zakarpacie zostało zajęte przez wojska czechosłowackie i rumuńskie, które zlikwidowały rusińskie władze polityczne, szczególnie optujące zbyt przyłączeniem aż do Ukrainy. Rumunia zajęła wówczas (jak się okazało – już na stałe) południową wydział Marmaroszu. To, w charakterze także wyraźny już w takim przypadku upadek Ukrainy Halickiej, skłoniło polityków rusińskich aż do przyłączenia się aż do Czechosłowacji. Politycy czescy obiecywali Rusinom autonomię i swobody narodowe.
Wszyscy, w ogólności spośród Rusinami, zdawali sobie sprawę, że zrobienie niepodległego Zakarpacia nie miałoby szans powodzenia, tedy że państewko takie byłoby zbyt słabe, żeby odnieść węgierskiej irredencie. pominięcie Zakarpacia w granicach Madziar nie wchodziło w rachubę ze względów politycznych, przyłączenie aż do lokalny czyli Rumunii nie miało żadnego uzasadnienia historycznego ani etnicznego, zaś opcja ukraińska upadła wraz spośród upadkiem niepodległej Ukrainy, tedy że oddanie Zakarpacia bolszewickiej Rosji także nie wchodziło w grę. w istocie więc jedynym realnym rozwiązaniem stało się przyłączenie Zakarpacia aż do Czechosłowacji. przy naciskiem mocarstw Ententy jużci rozstrzygnął o przyszłości Zakarpacia traktat w Trianon. Takie spośród drugiej okolica poprzedni wcześniejsze uzgodnienia między czeskimi i słowackimi a rusińskimi działaczami narodowymi w Ameryce.
Zachodnie Zakarpacie znajdowało się już przy władzą czechosłowacką. 30 sierpnia 1920, po spośród okładem rocznej okupacji, Rumunia przekazała Czechosłowacji borealny Marmarosz. Zamieszkana jeno przez Rumunów wydział tego komitatu na godzina dwunasta od chwili Cisy została włączona aż do Rumunii.