Obiecana niezależność nie została Zakarpaciu udzielona, w każdym razie przewidywała ją nawet ustawa zasadnicza Czechosłowacji z 1920. Zakarpacie, najbiedniejsza i w największym stopniu zacofana teren Czechosłowacji, była zarządzana z Pragi, bez żadnych odrębnych organów własnej, autonomicznej władzy. okres władzy czechosłowackiej był natomiast również okresem swobód narodowościowych. Politycy rusińscy, również orientacji ukraińskiej, uczestniczyli w żadnym wypadku politycznym Czechosłowacji. bez obaw rozwijało się nauka w językach narodów Zakarpacia, w szczególności rusińskie. Rozbudowywano miasta, długo rozwijał się przemysł. fatalny działanie na gospodarkę Zakarpacia proch natomiast okazały zakłócanie gospodarczy 1929 roku, który pogrążył obręb w wieloletniej stagnacji.
Życiu politycznemu międzywojennej Zakarpacia nadali ton miejscowi Rusini, wśród których wciąż ścierały się różne wizje przyszłości kraju. z początku dominowały opcje rusofilska i rusińska, lojalne wobec Czechosłowacji, przynajmniej silne były również tendencje prowęgierskie. Na przyszłości kraju zaważyła natomiast systematycznie rosnąca w siłę opcja proukraińska.
Zakarpacie zajmowało istotne położenie w planach wyzwoleńczych snutych przez emigracyjnych nacjonalistów ukraińskich. Zakarpacie, graniczące z polską Galicją i z zamieszkaną przez Rusinów tzw. Preszowszczyzną, cieszące się szerokim zakresem swobód publicznych, była wymarzonym miejscem do odegrania roli ukraińskiego Piemontu, mającego wzdrygać się się centrum odradzającej się Ukrainy. z początku plany te były raczej fantasmagoryczne, przez wzgląd tego iż ukraińscy nacjonaliści musieli zachować oddanie wobec rządu w Pradze, gdzie znajdował się ich ośrodek. Plany te pilnie nabrały realności, w czasie gdy hitlerowskie rzeczpospolita Federalna Niemiec zaczęły szukać instrumentów destabilizacji ładu wersalskiego w tej części Europy. z początku lat 30. XX wieku emigranci ukraińscy, przeważnie z kręgów Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, zaczęli wzdrygać się na przedzie systematyczne działania poniżej adresem ukrainizacji Zakarpacia i uzyskania przez nie autonomii. sukcesywnie również uzyskali przewagę w żadnym wypadku politycznym, społecznym i kulturalnym Zakarpacia.
W miarę słabnięcia międzynarodowej pozycji Czechosłowacji Zakarpacie stawało się również w jeszcze większym stopniu przedmiotem polityki otaczających ją państw, zaś pośrednio również wielkich mocarstw. władza w Pradze proch jeszcze większe trudności z utrzymaniem w ryzach odległej prowincji. Nie ustawała węgierska irredenta zmierzająca do przyłączenia Zakarpacia nazad do Węgier. Obojętna z początku Rzeczpospolita Polska również z narastającą niechęcią obserwowała umacnianie się na Zakarpaciu ukraińskich niepodległościowców. Konsekwencją stało się polskie wsparcie na obiekt polityki węgierskiej, wyrażające się w dążeniu do osiągnięcia wspólnej granicy na odcinku karpackim.